લઘુકથા –
‘મૂંગું
જનાવર’
· ‘સટ્ટાક...’ કરતી એક ચાબુક ઘોડાની પીઠ પર પડતાં ટાંગો ઝડપભેર દોડવા લાગ્યો. ચાબખાના
અવાજથી અંદર બેઠેલી છોકરી ગભરાઈ, ને એનાં હાથમાંથી ઢીંગલી છટકી ગઈ. એ પિતાની સોડમાં
લપાઈ. ટાંગાચાલકનો હ્રુષ્ટપુષ્ટ બકરો એની પડખે બેઠો-બેઠો ઘાસ ચાવતો હતો.
‘શું કરીએ સાહેબ...’ ચાલકે બીડી પેટાવીને
ઘોડાની પૂંછડી પસવારતાં કહ્યું, ‘આ મૂંગા જીવોને ફટકારવાનો ક્યાં જીવ ચાલે! પણ, ધંધો લાગ્યો...’
બકરાના રૂંછાદાર શરીરે હાથ ફેરવતાં એ જરીક ગમગીન બન્યો, ‘આને ખવડાવી-પીવડાવીને ગેંડા
જેવો કર્યો. હવે જરા લાગણી બંધાઈ ને...’
મુસાફરે દીકરીનાં હાથમાં ઢીંગલી થમાવી. એનાં
અર્ધખુલ્લા મોંમાંથી રેલાતી લાળ લૂછી. આંખ આડે આવી ગયેલાં વાળ બાંધ્યાં.
‘આ મૂંગું જનાવર તો એ વાતે સાવ
અજાણ છે કે એણે હવે હલાલ થવાનું…’ ચાલક વ્યથા ઠાલવ્યે જતો હતો, ‘પણ સાહેબ, પેટ ખાતર વાર-તહેવારે...’
‘નહીં રે, ધૂની છે. સોળ વટાવી
ચૂકી...’ મુસાફરે કેફિયત આપી.
-----------------
(શબ્દો
: 168)
No comments:
Post a Comment